اون روز که چشمام تو چشات افتاد

   قلبم به تاپ تاپ افتاد

     اون روز که دستم رو تو دستات دیدم

        خودمو یه گوشه تو باغ دیدم

             اون روز که لبات روی لبهام بود

                 دیدم بدنم تمام زیر آب بود

                       اما اون روز که گفتی دوستم داری

                            دیگه دیر بود چون من زیر خاک بودم

                                انقدر دیر گفتی که من از عشق بی کران تو مردم

بی حو صله ام اری از جان خود سیرم

خط خورده مگر امشب پشیمانی تقدیرم

تب دارم و می دانم که تا صبح نه می مانم

در پیکر خود حتی ارام نمی گیرم

ای کاش که حالم را یک شب ببینی تا

باور کنی هر شب می سوزم و می میرم

این درد هایی که من دارمیراث چه موجودی است

بی شک گل خوش نگم بی نام قشنگ تو

این من .من سر گردانم دیر است زمین گیرم

دیوانه تر از من کو از عشق بپرس این را

از عشق که می بندد هر لحظه به زنجیرم

وقتی تو نمی ایی از جاده چه بنویسم

وقتی تو نمی خندی از جان خود سیرم

^{روی دل ادما هرگز حسابی وا نکن}

                  ^{از در نشد از پنجره. زوری خودت رو جا نکن}

^{ادمک های شهر ما بازیگرانی قابلن}

                 ^{وقتش بشه یواشکی رو قلب هم پا می زارن}

^{تو قتلگاه ارزو عاشق کشی زرنگیه}

                  ^{شیطونک مغزای ما دلداده دو رنگیه}

^{دلخوشی های الکی وعده های دروغکی}

                   ^{عشقا شونم خلاصه شد تو یک نگاه دزدکی}

^{ادمک های شب زده قلبا رو ویرون می کنن}

                   ^{دل ستاره منو از زندگی خون می کنه}

^{ستاره ها لحظه ها رو با تنهایی رنگ می زنند}

                    ^{به بخت هر ستاره ای . ادمک ها چنگ می زنند}

^{عمری به عشق پر زدن قفس رو اسمون می کنن}

                     ^{پشت سکوت پنجره چه بغضی با رون می کنن}

^{مردم سر تا پا کلک رفیق جیب هم می شن}

                     ^{دروغه که تا اخرش همدل و هم قسم می شن}

^{رو دنده حسادتا زندگی رو می گذرونن}

                      ^{عادت دارنبه بد دلی نمی تونن خوب بمونن}

^{قصه روزگار اینه به هیچ کسی وفا نکن}

                       ^{روی دلهای ادما هرگز حسابی وا نکن}

به پایان رسیدیم اما نکردیم اغاز

   فرو ریخت پرها نکردیم پرواز

      ببخشای ای روشن عشق بر ما . ببخشای

          ببخشای اگر صبح را ما به مهمانی کوچه دعوت نکردیم

               ببخشای اگر روی پیراهن ما نشان عبور سحر نیست

                    ببخشای ما را اگر از حضور فلق روی فرق صنوبر خبر نیست

 من همونم که اگه بی تو باشه جون میکنه

 من نیازم تو رو هر روز دیدنه                   

سلامای صورتیمون دوباره مختصر شده

             انگار نه انگار که یه شب گذشته و سحر شده

گفتم شاید پیش خودت این فکرو داری می کنی

             اون روزا که با من بودی تلف شده. هدر شده

حقو بازم می دم به تو . شاعر نازنین من

              این بار اول که دل به موقع با خبر شده

یه رود تنها بود دلم که می گذشت از توی کوه

               چیکار کنم چشم تو حالا براش خزر شده

کراومدم واسه زیارت تو چشاتو قبله کردی

شنیدی واست می میرم ولی باز حوصله کردی

این که با منی تو یا نه . یه سوال نقره ای بود

یا سخنش رو تو برای عالمی مشکل کردی

اسمون ارزوهایم زیر هجرت تو لرزید

با جرقه نگاهت تو دلم زلزله کردی

تو جایی واسه غرور و التماس من نذاشتی

هر چی خواستم که بمونی طلب فاصله کردی

اخرش گفتم برای با تو بودن دیگه دیره

گفتی نه وقتش رسیده از خیانت گله کردی

واسه تو نوشته بودم دریایی .منم یه قطره . عشق من مثل یه موجه . ولیکن خورده به صخره

باز نکن منو شکنجه می دونم صبرت عزیزم . دیگه از مرزش گذشته می دونم رسیدی از صبر

قرار نبود عشق هم مانند گیلاس .بوسه.عیدی و تعتیلات تابستانی اولش قشنگ باشد

قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم

قرار نبود کسی به هوای دل دیگری بماند

قرار نبود هر چه قرار نیست باشد. قرار بودهر کس به هوای شکستن دل خودش بماند

قرار تنها به بی قراری بود.و بس گمان نمی کنم گناه من سنگین تر از گناه تو باشد اما یقین دارم کودکدست کمتر از پیش بهانهء

لالایی شعر گونه ام را بگیرد مهم نیست فقط یک چیز یاد همه باشد؟

اگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد تنها براید می نویسم:

خودت خواستی تقصیر من نبود

زیر سایه امن ترین سایبان هستی دل را پس دل را پسی های یکدیگر باشیم

یا مرا بال در باله رویا ببر             

                                          یا تن زخمی ام را از اینجا ببر       

تشنه ام تشنه ی غمزه ای ابی ام 

در من انگار کسی در پی افکار من است

                                                  کسی مثل خودم عاشق دیدار من است 

 تویی ان عاشق ایینه شعله پوش

                                                  عاشقی جرم قشنگیست به انکارش مکوش

چه ساده دلم در دست جا گرفت      

                                  هوایی شد و راه دریا گرفت

روزی که به یاد تو شب می اید   

                                           هر لحظه به رنگ تاب و تب می اید

  مانده نگاهم به دل پنجره           

                                             تر شده از هجرت تو خاطره

  کوچه پر از حسرت پرواز نگیست      

                                              خانه تهی از نفس زندگیست

  بی تو دلم نیمه شبی سوی دشت  

                                              پر زد اواره شد و بر نگشت