باش تا موسم گل با تو به گلزار شوم
فصل دیدار شود، قاصدِ دیدار شوم

از سکوتِ دلِ محتاطِ من آزرده مباش
خلوتی نیست که گویندۀ اسرار شوم

من به پایانِ غم واُوج سلامت برسم
آن زمانی که به درمانِ تو بیمار شوم

ماه چشمان تو چون روشنیِ خواب شود
بر من از خوابِ تو سخت است که بیدار شوم

میوۀ عشقِ تو سنگین شده بر شاخۀ دل
مرگِ من باد اگر بی تو سبکبار شوم

زیرِ باران مصائب که ببارد دائم
چترِ گیسویِ تو را از تو خریدار شوم

عطرِ لبخندِ تو را گر به کف آرم روزی
دست شویم ز سرایندگی ، عطار شوم

طاقِ ابروی تو کو؟ چوبۀ این دار کجاست؟
تا که در سایۀ مژگانِ تو بر دار شوم

عشق، دریا و تو طوفان و من ام چون کشتی
می روم تا که به خشمِ تو گرفتار شوم